Пашка

 
Дзяўчаты ад яго ўсмешкі млелі, І кожная ўздыхала ўпотай, Ды адгушкалі светлыя арэлі: Ваенкамат, камісія і … боты. Ён не хаваўся па задворках вёскі, Не выбіраў сабе бясхмарны стан. Недаравальнай явы адгалоскі… Як прыгавор: “Служы. Афганістан.” І ён служыў сумленна і аддана На той зямлі, што смерць нясла і слёзы. Як падарунак кожны новы ранак Сярод пустыні і суровай прозы. Кудысці знікла чыстая ўсмешка, Кудысьці радасць знікла. Трэба жыць. А смерць з пакутамі ўперамешку Неапраўдальныя нясла крыжы. Баец з душою шчыраю наросхрыст Усё маўчаў: ці ў полымя, ці ў ад. Не па гадах ён стаў зусім дорослым… Адкуль узяўся той шальны снарад?... І палыхае месяц у дазоры, Няўцешна маці плача давідна. Балюча-страшным пажыццёвым горам Блукае па задворках цішыня. Да помніка рачулкай ўецца сцежка, І фотаздымак у мігценні зор, Дзе тая незабыўная ўсмешка Гарыць як вечны, як нямы дакор. Womens Running Shoes