Абеліскі

 
                                               Васілю Быкаву

Жывём,
             як светлай памяці зарок.
Дзе б ні было — у Гродна, а ці ў Мінску,
З нас кожны мае ціхі свой куток
I ў ціхім тым кутку — па абеліску.

Іх падымаць і ставіць ёсць каму...
Да помнікаў іду не са слязамі.
Калі вы маўчыцё,
                              то ўсё таму,
Што самае галоўнае сказалі!

Мой абеліск!
                      Няпраўда, што мяжа
Гадоў
           нас раздзяляе вінавата.
Бо я прыходжу не за тым, каб жаль
Аддаць спаўна,
                           а як сястра да брата.

Я ведаю:
               ёсць час скупы і горкі,
Ёсць міг,
               калі у подзвігу сваім
Жывыя ўсё ж звяртаюцца да мёртвых
I мёртвыя адказваюць жывым!