Салдаткі

 
Тапталі ржышча, секлі буралом, Жыццём масцілі горасныя кладкі. Усё радзей за песенным сталом Збіраюцца трывушчыя салдаткі. На сукнях адгарэла мурава... Каторы раз паўторыць цётка Ліда: «А мой, што пад Берлінам, ў дваццаць два — Няхай бы хоць вярнуўся інвалідам». Ах, прад'явіць каму палын-віну? Другая скажа так, што шэрхне цела: «Кляну вайну. I Колечку кляну, Бо лепш яго — нікогачкі не мела». Счапіўшы рук шурпатых вузлякі, Адна адной зірнуць балюча ў вочы. «Не выпалі нам, бабы, мужыкі». «Не выпалі...» — замужнія прамоўчаць.Release Calendar