He бывае ў вайны эпілога...

 
He бывае ў вайны эпілога — Памяць чорна заносіць крыло. Замест поля — дзічэе аблога. Божа мой, як усё зарасло! Конік, конік! Чаго ты стракочаш У бур'яне — самотнай траве? Можа, паўшых збудзіць яшчэ хочаш? Спадзяешся, што хто ажыве? Эх ты, конік! Ад мора і сушы Тут з агнём і жалезам прайшлі, I — хмарынкамі чыстыя душы На нябёсы высока ўсплылі. Памяць сцішана полем прастуе, Каб адчуць хоць бы подых людзей. Ты ж гарачую стужку пустую Цягнеш зноў у акоп, грамацей. Доўга веяць пякельнаму болю У разгойданай раме лясоў I ўгінацца жалезнаму полю Ад журботных сваіх каласоў.Nike React Element