Балада пра беленькія чаравічкі

 
На Старым Мясце ў Варшаве Склепік стаяў невялічкі, На непрыкметнай выставе — Беленькія чаравічкі. Элька прасіла тату: «Тата, вазьмі пазычку, Купі мне, каханы, на свята Беленькія чаравічкі». Грошы мізэрныя тата, З завода прыйшоўшы, лічыць, Купляе Эльцы на свята Беленькія чаравічкі. Колькі было ў яе шчасця!.. Колькі было пацехі!.. Гойсаў па Старым Мясце Стук чаравічкаў рэхам... Навошта вайна ў Варшаву Ботам каваным крочыць?! Навошта ідуць аблавай Фашысты ў кварталы рабочых?! Беленькія чаравічкі — Тут і сказаць немагчыма!.. Элька тату кліча З камеры Асвянціма... Біўся я ў партызанах За люду польскага шчасце, Кроўю ў Варшаўскім паўстанні Сплываў я на Старым Мясце, Беленькія чаравічкі... Смуткам цвітуць незабудкі... Маўчыць Асвенцім трагічны Рыжаю грудай абутку, Стаю перад ёю, Грудзі Немым сціскае клічам: Глядзяць на мяне з той груды Два беленькія чаравічкі...Levis X Jordan 6