Вершы пра вайну

Начное неба ў задуменні
Ўладанні ціха аглядае,
А месячык-пляткар
Зямны аповед яму бае:
— Там, на зямлі,
Ужо многа год
Дзяўчына-краля
У гэты час
Святочную сукенку апранае,
Выходзіць, зноў цябе вітае.
Зноў зорачку сваю шукае,
Каханага свайго чакае...
Няма нідзе... Усё маўчыць...
І ветрык затаіў дыханне.
Зямля не спіць — і ёй баліць...
Зноў вайна нясе расстанне...