Апошні дзень Другой сусветнай

 
                      Памяці Героя Савецкага Саюза
                      старшыны 1-й стацці
                      Мікалая Галубкова

Я з вышыні гадоў,
                           нібы з гары,
гляджу ў далечыню свайго юнацтва.
І хвалі жаўтаводай Сунгары
мне ўсё часцей і мрояцца і сняцца.

Вінюся я тады перад сабой,
што ваблюся на дробныя спакусы…
І ўспамінаю зноў кароткі бой
за горад з цьмянай назваю –
                                                 Цзямусы.

На бераг сходня выкінута ўраз.
І раптам месяц выплыў з хмарнай сховы.
– Схаваўся б лепей! Ён зусім не ў час! –
пачуўся голас Колі Галубкова.

Спявак найлепшы. Першы жартаўнік.
І прыгажун. Як гюйс матроскі, вочы.
І тут ён
          самы першы
                              ў цемры знік,
за іншымі хавацца неахвочы.

Дэсант сышоў на бераг.
                                      І было б
усё як след.
                    Адна, другая сопка.
У гэты момант
                      проста нам у лоб
загаварыла агнявая кропка.

Адкуль узяўся гэты чортаў дот?
У ім і не дастанеш самурая…
А сярод нас злюцелы кулямёт
чарговую ахвяру выбірае.

Ды Коля Галубкоў
                                у поўны рост
устаў.
        І ўпаў,
                  падкошаны знямогай…
Яго жыццё пралегла,
                                     нібы мост,
між намі і ўжо блізкай перамогай.

Крывёю захлынуўся кулямёт,
прыдушаны цяжкім і дужым целам.
І толькі стужкі чорныя ўразлёт
шматаліся пад ветрам ашалелым…

Яго прынеслі верныя сябры
на карабель.
                     І слёзы напрыкметна
каўталі моўчкі ўсе.
                                 А з-за гары
ўставаў
             апошні дзень
                                    Другой сусветнай…

І кожны раз, калі я над сабой
свой найвышэйшы суд
                                   вяршу сурова,
я ўспамінаю той кароткі бой
і маладога
                Колю Галубкова.

...і моліцца... Моліцца, каб наступны дзень быў добры, каб Бог не забываў пра яе дзетак і ўнукаў, каб ім жылося лепш на гэтай зямлі. Гэта яе адзіная магчымасць уратаваць мір вакол сябе, бо дзейнічаць інакш яна не...

Водгук на верш Сяргея Грахоўскага "Вячэрняя малітва"