Іванаў вяз

 
Яе Іван быў як усе Іваны.
Муж. Бацька. І нарэшце – партызан.
Ён у магіле брацкай пахаваны,
яе адзіны між усіх Іван.

І гаравала з малалеткам-сынам.
І ноччу ўпотай плакала не раз.
Абодвум пра Івана напамінам
быў да вайны ім высаджаны вяз.

Вяз...
      гэты вяз...
                 Не, ён не проста дрэва!
Ён – як асілак на сваёй зямлі.
Ані мароз, ні спёка, на залева
яго жыццёвай сілы не звялі.

Бруяцца сокі пад карой шурпатай.
Гамоніць неўміручае лісцё.
І ўсё вышэй ён устае над хатай
не помнікам, а як само жыццё.

Ды хоць гады знікаюць беззваротна,
ўсё адчувальней з часам іх цяжар.
Ён памятае і агонь смяротны,
і папялішча неастылы жар.

Ён памятае светлы дзень вясновы
і ззянне пераможнага сяйва.
Ён памятае,
           як падмурак новы
ўкладала партызанская ўдава.

Іванаў вяз...
             На свеце ўсім – адзіны.
Няма ўжо і ўдавы...
                   Ды што з таго?
Ссівелаю бярозаю 
                 Куліна
хінецца,
        як у песні,
                   да яго.