Артабстрэл

 
Малацілі гарматы, Малацілі цяжкімі цапамі. I раўлі камяніцы, I крышыліся косці мастоў. Горад быў ці не быў? Адкажы, не катуй мяне, памяць! Ці снарад і цябе, нібы шкло на панелі, растоўк? Вось і горкі ўмалот — гурбы бітае цэглы, I ўсе людзі навекі пад душнаю цэглай палеглі. I, здаецца, няма ўжо нікога, нікога на свеце. То не я пазіраю — Гэта трызніць атручаны вецер; То не шкло на каменні, А вочы мае раструшчаны; То не дрот са слупоў, А жылы мае пакручаны. I не чорныя галавешкі Датляваюць на бруку, Гэта ногі мае гараць, То смыляць мае рукі. Раптам попел і цэгла варухнуліся, чхнулі, усталі. Дзіўным голасам чалавечым у мяне запыталі: «Дай, браток, закурыць. Ёсць тытунь — будзем жыць...»Shop Womens Socks - View the Large Range