Беларусі

 
Ты ляці, маё слова, праз палі і лясы, Прывітайся з краінай маёй дарагою. Беларусь, я — твой воін адданы і сын, Мае думкі і сэрца заўсёды з табою. Ты мяне гадавала, ты мяне калыхала, Ты мне песьні, як родная маці, сьпявала, Клапатліва зьбірала у шлях. Як люблю я задумлівы шэлест бяроз, Хвалі жыта, сьвятло перадранішніх рос На тваіх аксамітных лугох!.. Цяжка думаць, што там папялішчы і кроў, І усё, што да болю мне люба і дорага, Сёньня стогне пад дзікім прымусам зьвяроў; Што бацькоўская хата зганьбована ворагам. І калі у паходнай палатцы прысьніцца мне Сьветлы гай з залатымі суніцамі, Плёскат сініх азёр на зары, Сьпеў драздоў у смалістым бары, — Тады гасьне туга, адыходзіць самота, Толькі ў сэрцы палае вялікасны гнеў: Не, ня стопчуць красы тваёй брудныя боты, Не, народа майго аніхто не сагне! Ён, магутны, у пушчы адвечныя рушыў, І легенды лунаюць над роднай зямлёй, Што адважны Гаркуша Драпежнікаў глушыць, Што Кастусь Каліноўскі выходзіць на бой; Што усталі з магіл партызаны Дукоры, Каб адвагу у сэрцах юнацкіх расьціць; Што бушуе і пеніцца Нарач, як мора; Нёман гнеўна гамоніць і Прыпяць кіпіць. Веру цьвёрда: сканае бязлітасны вораг, І штандар перамогі над краем запаліць зару, Покуль сонца ня згасьне, Покуль сьвецяцца зоры, Беларусь не загіне, будзе жыць Беларусь!Jordan