Брат і сястра

 
З далёкіх паходаў вярнуўся Крушына. Не стрэўся з дачкою, Не ўбачыў ён сына, Бо хлопца схавалі дняпроўскія хвалі, А дзеўчыну карнікі ў лесе скаралі. З баямі дарога, Цяжкая дарога. Вярнуўся Крушына, Прыйшоў да парога, А ў сэрцы жалоба, А ў сэрцы трывога. Застаўся Крушына адзін у хаціне. Каб вечна аб дзецях жылі ўспаміны. Схадзіў ён да лесу па клён і рабіну, Прынёс, пасадзіў іх пад ціхай страхою, Карэнні паліўшы бацькоўскай слязою. Прыйшоўшы да бацькі з падлеснай даліны, Расці прыняліся I клён і рабіна. Наскочыла восень — Марозная просінь, Сады пажаўцелі, Лісты паляцелі. Наскочыла восень, Буй-вецер загушкаў, Пытаецца бацька Ў любімай дачушкі: — Дзяўчынка-рабінка, з уборам чырвоным, Напэўна, дачушка, сягоння сцюдзёна? — Да нізкай хаціны Пад крык жураўліны Схіліўшы галіны, Шапнула рабіна: — Ой, татачка, тата, не жалься багата, Бо цёпла мне, тата, ля роднае хаты. Нагрэлася я ля агнёў партызанкай. Ты глянь, я чырвона і ўвечар і ўранку. — Па белай дарозе Прыбеглі марозы, Мятлюга задзьмула, Зіма агарнула. Зіма закавала Ручайкі ў ільдзіны. Пытаецца бацька Ў любімага сына: — Каторы дзянёчак мароз, як званочак, Напэўне, замёрз ты, кляночак-сыночак? — На шэрым світанку, Прынікшы да ганку, Пад ветраў гамонку Клён выказаў звонка: — Не бойся, мой тата, не страчу я сілы, Зіма цёплай коўдрай мне ногі накрыла. Нагрэўся я ў бойках, цяпер не скалею, Ты ж бачыў увосень, як я палымнею. — З вялікім разгонам На крыллях зялёных З чаромхаю белай Вясна прыляцела. Вясна прыляцела З прыгоршнямі кветак. Пытаецца бацька Ды ў двух сваіх дзетак: — Спяваюць дубровы, зялёныя долы. Скажыце мне, дзеці, ці ў сэрцы вясёла? — Расправіўшы вецці, Сказалі ўдвух дзеці, расцвіўшы на сонцы, Шапнулі ў аконца: — Нам добра сягоння, з табою гамонім, Цябе мы ад спёкі сабою заслонім, Заслонім лістамі ад дожджу касога, Ад гора ліхога, ад вока благога, Хай бачаць, хай знаюць, хай ведаюць людзі: Мы, дзеці, з табою заўсёды мы будзем!Air Max 1 Master