Зварот музыканта

 
Прыйшоў салдат ў свае Падліпкі, Ў дом на ўскраіне сяла. Ён моўчкі зняў са сценкі скрыпку, I песня ў свет за ім пайшла. З-пад пальцаў рук яго шурпатых Ўставаў малюнак не адзін: То паднімаліся Карпаты, То мчаў Дунай удалячынь. То чэзлі ў дыме бітвы каскі, і То сонцам слаўся краявід, То бегла дзеўчынка па краскі, То маці плакала наўзрыд. Прыйшлі к яму суседзі з хатаў Ды пачалі яго пытаць: — Скажы, ў якіх майстроў выдатных Ты навучыўся так іграць? Салдат зайграў адменным складам, Аж завіхнуўся смык-пяюн, Ён адказаў сваім паглядам, Душою скрыпкі, звонам струн. — Мяне майстэрству навучылі Шляхі паходаў франтавых; Я чуў, як ветры галасілі Над сном таварышаў маіх. Падслухаў гоман я нязвычны, Што плыў дарогамі вайны, Я чуў, як граў струмень крынічны Ў салдацкіх кубках бляшаных. Я чуў — ад ран бары гудзелі, Падгледзеў ў час начных гадзін, Як слёзы месяца віселі На голлі сосен і ялін. Я чуў, як свет ад шчасця плакаў, Калі пабачыў вольны сцяг, Я чуў, як воіну падзяку Шаптала поле ў каласах. Я чуў, як птушкі нас віталі I ясны ўсход, пражыўшы ноч. — Замоўклі струны. Ўсе маўчалі. А ў музыканта слёзы з воч.Air Jordan IV 4 Retro 4 IV 308497