Будуць вечна сады расцвітаць...

 
Будуць вечна сады расцвітаць, Белагрудыя ластаўкі лётаць I дзявочыя ногі таптаць Залатую лотаць. Але гэткай вясны і снам Не прыдумаць ніколі болей, — Напаіла сягоння вясна Успаміны болем. Росы падаюць з ціхіх траў На мае армейскія боты. Растрывожыў, усхваляваў Дрэў і кветак ласкавы дотык. Думаў — толькі кроў і вайна, Толькі жорсткія словы і думы. Адгукнулася раптам яна, Нібы рэха далёкае, сумам. Вось, здаецца, поруч ішла б, Гарадзіла б дзявочыя глупствы: «Глянь — з бярозай цалуецца граб» Ці «Дастань мне вясёлку на хусту». Не, не прыйдзе яна у лясы: Там, за фронтам, знаёмая хата... І птушыныя галасы Заглушае голас гарматы.NIke Dunk SB MID