Дарогай салдата

 
Дарогай вайсковай, Пуцінай цяжкою Прайшоў ён дахаты Скрозь полымя бою. Заныла ад болю Салдацкае сэрца — Не выпала доля З каханай сустрэцца. Ні звонкага саду, Ні светлай хаціны, Ні доўгачаканай Бялявай дзяўчыны. А толькі вятры Праімчаліся з плачам, На вуснах пакінуўшы Попел гарачы. Пакляўся наш воін Тады прад заранкай, Што прыйдзе дахаты Ён разам з каханкай. З той хвілі I днямі і ночкаю цёмнай Шукаў ён дзяўчыну За Бугам і Нёмнам. Ішоў ён наперад Са сцягам чырвоным. Брылі паланянкі З прыгнёту-палону I ў дні дажджавыя, I ў ночы-завеі. Пытаў ён пакутніц, Стаіўшы надзею: — Мо бачылі Настачку З вёскі Падлесся, Што шчокі, як ружы, Што вочы, як месяц? Пакутніцы ціха Шапталі з журбою: — Ніводнай, ніводнай Не знойдзеш такое. — I шчыра казалі Яму на дарогу: — Спяшайся, наш браце, Гаруе іх многа. — I сёння мы бачым, Як мужнай хадою Наш воін праходзіць За Віслай-ракою. У месцы праклятым Панурыя хаты... Ён мусіць адпомсціць Ім грозна, заўзята За гора краіны, За вочы дзяўчыны. Адзіная сёння Ў салдата размова — Ён грукае ў сцены Берліна сурова I верыць, нядарма Свяціла заранка, — Ён вызваліць хутка Сваю паланянку.Air Jordan VIII 8 Shoes