Магіла байца

 
На беразе Сожа, ля роднае хаты, — Курган невысокі — Магіла салдата. Бярозавым лісцем магіла заслана, Ляжыць у магіле баец пахаваны. I сосны, і травы над рэчкаю чулі, Як хлопца скасілі Нямецкія кулі. Ён біўся геройскі, ды выпала пасці У першае лета варожай напасці. Гудзелі на Сожы трывожныя хвалі, Салдаты магілу сябра засыпалі... I грудзі прыкрылі яму рутай-мятай, Каб снілася вечна бацькоўская хата. Як сына прымала, — Зямля застагнала. Паўзлі незлічоныя чорныя сілы, Салдаты пакінулі з боем магілу. Нялёгка адходзіць байцам давялося... На край апусцілася хмурая восень: Вятры бушавалі, Шумелі асокі, Стаяў пад вятрамі курган адзінокі. Па Сожу журботныя хвалі хадзілі, Па долі салдацкай яны галасілі, Таварышы ж воіна Гэтай парою Стаялі насмерць пад сталіцай Масквою, Аднойчы з вячэрняю яснай заранкай Прыйшла на магілу сястра-партызанка. Пад шэпат бярозы Пасеяла слёзы. Як глянуў на слёзы празрыстыя месяц, Пайшла партызанка сцяжынкаю ў лесе... Ізноў засталася магіла панурай, Мятлюгі кружылі, Стагналі віхуры, I вёсны ішлі, ды з вадой ледзяною, I жоўты пясок не займаўся травою. Калі ж узыходзілі травы, дык вялі, Бо чорныя хмары святло закрывалі; Яліны гудзелі Маркотна-маркотна, Стаяла магіла салдата самотнай. Ды памяць пра друга не можа памерці. I помнілі друга салдацкія сэрцы: Запаў ім у душы Глыбока-глыбока На беразе Сожа курган невысокі. I кожны з іх мужна прабіцца імкнуўся Хутчэй да палоннай зямлі Беларусі. Чым бліжай там чуліся іхнія крокі, Тым больш узнімалася сонца высока, Тым больш ажыўляўся курган адзінокі. Калі ж ім нарэшце спаткаць давялося На беразе Сожа Прыгожую восень, — Кляновае лісце шляхі залаціла, — Салдаты прыйшлі да сяброўскай магілы, Яны пакланіліся, Скінулі каскі. Шумелі ля берага хвалі ласкава, Раслі на кургане зялёныя травы, Цвілі на кургане чырвоныя краскі, На іх калыхаліся цёмныя росы, I кветкі не вялі на раннім марозе... I воінаў храбрых ўсё гэта здзівіла: Якая ў зямлі Незвычайная сіла? I так не дазналі тым радасным ранкам, Што выраслі кветкі са слёз партызанкі.Nike Hyperdunk 2017