Падбіты танк

 
Грозных танкаў сталёвыя жэрлы Прапаролі шкляны небасхіл. I вада яшчэ дробна дрыжэла, I зямля ляжала без сіл. Запяклася на ўскрайках варонак, Як на вуснах, чорная кроў. А на захадзе ў дыме чырвоным Бой жалезным голасам роў. Той часінаю з пушчы сіняй Сцежкі родныя прывялі Маладую жанчыну з сынам На гарачы кавалак зямлі. У знямозе на камень села, Попел босыя ногі пёк, На пажарышча доўга глядзела I шаптала: «Сынок!.. сынок!..» Ані хаты, ані павеці — Голы комін ды цішыня... А тым часам трывожны вецер Хмары чорныя ў гурт зганяў. I навісла цяжкая хмара, Каб пад сінім агнём бліскавіц Дружным залпам дажджу ударыць, Мёртвы попел з руінаў змыць. «Дзе знайсці прытулак для сына? Дзе схаваць крывінку сваю?» I убачыла раптам жанчына Танк, паранены у баю. Ён стаяў, велізарны, зялёны, Каля чорнай абвугленай ліпы. Шалупайкі жоўтых патронаў Да падбітай лапы наліплі. Але велічы ён не страціў, Быў пагрозны ён і ў бядзе. Узнялася сумная маці I да танка з сынам ідзе. Скрыпнуў танк ёй: «Залазь, я рады. Гадам сцен маіх не прабіць...» Дзе ляжалі радком снарады, — Дзіцянё бесклапотна спіць. Мог бы танк той жанчыне з пушчы Расказаць, як чужынцаў біў, Як фашысцкія косці трушчыў, Як варожыя танкі давіў. Ды не трэба... Яна заснула Першым вольным, спакойным сном. Сніла добрыя сны і не чула Паядынку танка з дажджом. Як, узняўшы сталёвыя біўні, Ён, жартуючы, адбіваў Залатыя атакі ліўняў I маланак вогненны вал.Air Max 1 Ultra Flyknit