Сівая жанчына стаіць ля крыніцы...

 
Сівая жанчына стаіць ля крыніцы, Над ёю плывуць сакавіцкія хмары. I глянуць жанчына ў крыніцу баіцца, Баіцца пазнаць нечаканую старасць. З вялікай вайны гаспадар яе прыйдзе З тугою па хаце, па жончынай ласцы. I зморшчыны могуць салдата пакрыўдзіць Кахаюць да старасці толькі у казцы. I можа, яе не пазнае сівую, Абкрадзеным некім сябе ён палічыць. Ды стукнула сэрца салдаткі: «Жыву я, Каб шчасце вярнулася на папялішчы...» Жанчына сабрала апошнія грошы, Сем яблынь купіла і сад пасадзіла: «Расці, мой зялёны, цвіці, мой харошы!» — I сад развінуўся вясною надзіва. I сад развінуўся, ліствою багаты, На сажань углыб заплялося карэнне. Вяртайся, мой родны, дадому, дахаты — Не попел, а сад цябе дома сустрэне. I здасца табе ў гэтым садзе вясною, Што родны куток зноў утульны і светлы, Што жончыны косы не сівізною Пакрыты, а белым антонаўскім цветам.Air Jordan XXXII 32 Shoes