скончыўся бег...

 

на плячы вісела стрэльба,
бег праз лес, праз поле, грэблю,

у партызанскі, у атрад,
каб сказаць, што ў вёсцы гвалт,

што фашысты паляць хаты,
што забілі яны тату,

што сястрычку разам з мамай
павялі да нейкай ямы...

бег, як вецер, як вада,
у якой хуткая хада,

ён хацеў паспець сказаць,
што ўсіх трэба ратаваць.

ён не чуў ніякай стомы,
і прыбег на бераг стромны,

пераплыў раку і ў лес,
і са стрэльбай у перавес,

паляцеў ізноў вятрыскам,
але раптам куля блізка,

прасвісцела каля сэрца...
не пачуў ён сваёй смерці...

не паспеў... і не дабег,
куля ворага наспех,

супыніла сэрца стук...
так загінуў той хлапчук...