Трыццаць пяць чалавек...

 
Трыццаць пяць чалавек, трыццаць пяць партызан - сабіраў свой атрад удалы атаман. Гнаў ён коней сваіх удалеч сівых бароў, каб пабіць, пашарсціць немцаў блудных у кроў... За зямельку дзядоў, за прыгорак сівы, дзе яшчэ хлапчанём накасіўшы травы, бег да мамкі сваёй каб хутчэй памагчы, і каб потым з дзяўчынай сваёй залягчы... Каб кахаць, быццам чуў, у апошненькі раз і забыўся тады роднай мамы наказ: "не кахай ты яе, бо загінеш і сам партызан, ты сынок, ты ахвяра лясам..." Так зрабіў я тады, партызанаў знайшоў, і за родны свой кут бараніцца пайшоў. Ваяваў ад душы, і зямлю бараніў, за зялёныя дрэвы і залочанасць ніў... Ну а потым і сам паваліўся ад куль, і ніхто не ўзгадаў аба мне, і адкуль, я прыйшоў к партызанам, загінуў навек ці ўзгадаюць ці быў малады чалавек? Я прыйшоў да цябе, малады атаман, як і ты я такі ж беларус-партызан... Ты жывы, я ж цяпер у магіле ляжу, хай прабача каханка, яе зберажу... Лёг за родны ўзгорак і яе прыгажосць, падагрэў я каханне і звярыную злосць... Хай яна нараджае прыгажуняў дзяцей... А душа партызана бялей лебядзей.... Трыццаць пяць чалавек, трыццаць пяць партызан - сабіраў свой атрад удалы атаман. Гнаў ён коней сваіх удалеч сівых бароў, каб пабіць, пашарсціць немцаў блудных у кроў... Boots