Сыны

 
Пройдзе час, адгрукаюць гарматы, Змоўкнуць стрэлы, Знікнуць хмары дыму, Сабяромся мы да роднай хаты I спытае ў кожнага радзіма: — Па якіх шляхах дамоў вярнуўся? Чым памог ты маці-Беларусі? На шырокі выйшаўшы гасцінец, Зніме шапку пыльны пехацінец: —Я люблю цябе душой гарачай. Да цябе сляды крывёй азначыў. На лугі густыя, На мурогі Пусціць коннік друга варанога, Уздыхне, забыўшыся на змору, Ды гукне ў шырокія прасторы: — Я скакаў да вас, Ляцеў стралою, Чарапы паганцаў пада мною. I танкіст, прыпаўшы да крыніцы, Каб вады жывучае напіцца, Скажа: — Я прарваўся з боем, Толькі тут я смагу супакою. Да аблок узняўшыся высока, Памахае крыллем горда сокал: — Добра мне пад небам сінім нашым, Каршуновы хмары разагнаўшы. I ў мяне спытаюцца, вядома: — З чым жа ты вярнуўся, сын, дадому? — Гляну я адкрыта маці ў вочы: — Я не спаў ні днём, ні цёмвай ноччу, Сэрцам і душою быў з табою, Я прыйшоў са срэбнай галавою. Калі чуў я гоман твой балесны — Плакала засмучаная песня, Узнікала над франтамі бура, — Узлятала песня, як віхура, I чужынца ў гарадах і сёлах Навылёт, як штык, яна калола. Беларусь, радзіма! Край наш родны! Чуеш кліч ты, радасны, паходны: — Хутка будзе знішчана навала! Нездарма сыноў ты гадавала.Women's Fashion