Таварышу

 
Перайшлі мы палі, Абышлі гарады, Разам зналі баі і хвіліны зацішку, Не забудзем мы гэтыя, дружа, гады, Што зраднілі нас Быццам ад самай калыскі. Я трывогу тваю зразумеў па вачах: Яна ў сэрца маё западае глыбока, Мне вядома, чаму ты не спіш па начах, А за думкамі следам вандруеш далёка: Цераз рэкі, масты, Цераз пушчы, кусты. Дзе пяшком, Дзе прамчышся на ўспененых конях. I здаецца табе — Над палеткам пустым Па-самотнаму сёння Жаўры-птушкі гамоняць. Не, мой браце, то лёд зазвінеў, растае, I табе ўжо вядома, Да болю вядома, Што не жаўры пяюць, — Гэта птушкі твае, Гэта Петрык і Насця гукаюць дадому: — Татка!.. хаткі няма... Мы адны... Цёмна, цёмна ў зямлі, — Ні дзвярэй, ні аконца... — Ты іх бачыш, — На ўскраіне лесу яны, Як пралескі, з-пад снегу ўзняліся да сонца. Ты не спіш, Ты ўстаеш, Ты да бою гатоў. Перарэзана сэрца жалобаю вострай. Ты спяшаеш, Каб зноўку на многа нітоў Заснавалі жыццё нашы маці і сёстры, Каб забыліся дзеці на гора і жах, Каб прыйшлі на парог, Зноў табой збудаваны, Каб ім поясам слуцкім раскінуўся шлях, Васількамі і промнямі ранку затканы. Ты вінтоўку бярэш. Ты ідзеш У паход. Ты з баямі знаходзіш на захад дарогу. I ніякі пілот, Нават кулі палёт Абагнаць тваіх думак дахаты Не могуць.Air Jordan VII 7 Retro