Трывожныя зводкі

 
Ты ўсхопішся ранкам, нікім не разбуджаны, I з сэрцам трывожным падыдзеш да радыё. Чакаеш. Так, пэўна, чакае асуджаны, Каб прыгавор апраўданнем парадаваў. Сябе суцяшаеш зацяжкай махорачнай, I выраз вачэй тваіх шчэ не акрэслены... На поўдні ад сонца і выбухаў горача, Над славай казацкай сякера занесена. Крывёю заліта трава прыдарожная, Пшаніца патоптана, дым над сялібамі. З гранатай ля сэрца пад танкі варожыя Кладуцца байцы непраходнымі глыбамі. Суровыя весткі і думы суровыя. Не зломіць нас вораг ніякімі бедамі! I ўвесь ты падцягнуты і падрыхтованы Да працы, якая спачыну не ведае. Выходзіш. Хвіліну глядзіш, як хістаюцца Пад ветрам асіны над скошанай пожняю. Праходзяць суседзі і ціха пытаюцца Пра Дон і Растоў, пра навіны апошнія. Іх рукі і вусны да мулкасці жорсткія, I ў кожнага вочы — надзея у хворага. «Спакойна, таварышы! Землі прыдонскія Сягоння гараць пад нагамі у ворага». Хто ў кузню, хто ў поле — усе разыходзяцца Упарта каваць перамогу агністую. I нечыя словы па сэрцах ўжо коцяцца: «Нічога, таварышы, вынесем, выстаім!»Nike Phantom Vision DF FG