Ты кажаш, я не ведаю вайны

 
Ты кажаш, я не ведаю вайны, Што мне было тады гадоў замала. Чаму ж яна мае забрала сны? На ўсё жыццё наперад сны забрала? Чаму ж амаль не кожнае начы Я прачынаюся, скаваны жахам? Хачу ад смерці лютай уцячы — I стрымгалоў бягу аўсом няжатым, Паўзу бульбянішчам па баразне, Да хмызняку куляюся па пожні, Але ратунку мне няма і ў сне — У вочы стрэл грыміць у міг апошні... Я ведаю: пазбыцца гэтых сноў Не дапаможа мне ніхто на свеце. Я буду трызніць імі зноў і зноў, Яны — мае навек, да самай смерці. Застаўшыся з маленства на вайне, Я аднаго хачу, мая краіна: Каб гэта скончылася ўсё на мне. Каб гэта ўсё не стала доляй сына.Nike