Ты скажы мне, зязюля...

 
Напілася зязюля сцюдзёнай расы I хацела ляцець да сябе у лясы, Толькі я папрасіў: «Не ляці, пачакай, Сумна мне, закувай». «Што ж, не цяжка мне, хлопча, табе зваражыць, Хочаш — праўду скажу, колькі будзеш ты жыць. Загадай». «Ну, пра гэта я ведаю сам: Пакуль сэрца ад гневу святога гарыць, Пакуль куля у дуле нагана ляжыць — Буду жыць». «Запытайся тады пра нявесту сваю — Цераз колькі гадоў ты сустрэнешся з ёй, А ці хутка вясельную песню спяюць Для тваёй маладой». «I пра гэта не варта мне думаць-гадаць: Да нявесты каханай рукою падаць. Дай вось толькі прагнаць чужаніц Ад шырокіх дарог, ад блакітных крыніц, Каб пазваць на вяселле я мог землякоў, Каб мы жыць распачалі ля родных дуброў... Ты, зязюля, мне лепш сягоння скажы, Колькі нашых сяброў у магілах ляжыць, Колькі выбіта ніў, колькі спалена хат, Колькі вытаптаў кветак раз'юшаны кат?» «Многа прыйдзецца, хлопча, табе сумаваць, Цяжка раны радзімай зямлі залячыць. Ад зары да зары Цэлы месяц куваць І ўсяго не злічыць, не злічыць». «Што ж, я сам падлічу I за ўсё адплачу!»New Arrivals