Балада вернасці

 
Да вас бяжыць знаёмая дарога, Да вас вязу няпэўны свой настрой. А вы адкуль з такою дабрынёй I да мяне, і да майго малога? Лаўлю ласкавы поціск вашых рук, Што загрубелі ад работы трошкі. А ці вядома пачуццё разлук Вам, неразлучным аж да самай дошкі? Адкуль у вас пагэтулькі святла?.. Ды схамянуся, тут не трэба словы. Ў маім сяле яшчэ на паўсяла Жывуць з вайной заручаныя ўдовы. I па начах яшчэ ім страшна спаць, Гартаць жыцця пражытага старонкі. I незваротным промнем зіхацяць На пальцах скамянелыя пярсцёнкі.Nike