Час хаду у новы дзень прыспешвае...

 
Час хаду у новы дзень прыспешвае,
Успаміны горкія драбніць...
А ўсё роўна
            помнім сорак першы,
Як і сорак пяты, —
                   да драбніц.

Не закрыць
           ні радасцю,
                       ні бытам
Тых,
     што ўпалі ніцма на лаўжы.
Колькі іх,
            забітых і забытых,
Пад нагамі нашымі ляжыць!

I з зямлі знявечанай
                      рыўкамі
Лезуць —
          дзе рамонак,
                       дзе быльнёг.
То яны
        знямоглымі рукамі
Цягнуцца наверх,
                 да нашых ног.

То яны
        насустрач сонцу рвуцца
З чорнага прадоння небыцця.
I калыша вецер Рэвалюцыі
Аганькі кароткага жыцця...

I што значаць нашы ўсе напасці,
Калі можна ў цішы палявой
На калені перад імі ўпасці
I да іх прыпасці галавой...