Партызанскія могілкі ў Мастары

 
                       Р. Вешавічу

Як строгі маўзалей —
                     курган круты.
I над магіламі маўчаць радамі белымі
Не помнікі,
             не пліты,
                       а лісты,
Дубовыя лісты акамянелыя.

Імён няма.
I прозвішчаў няма.
I дат няма...
Ляжаць лісты апалыя.
Даўным-даўно іх замяла зіма —
I ні адна сняжынка не растала.

З галін радзімы стрэсены яны
Хто — куляю,
             хто — мінаю,
                          хто — голадам.
I ў вечаровым прыцемку відны,
Як аблачынкі белыя, над горадам.

Не адагрэць іх Вечнаму агшо:
У нішы не агонь —
                   вада крынічная.
Сарвецца часам кропля ў цішыню —
Нібы з лістоў парою навальнічнаю.

Іх пазмятала чорная бяда
Грымотнай завірухаю свінцоваю...
Сцякае ўніз,
             да каранёў, вада —
I дрэва зноў шуміць лістамі новымі.