Паліцай

 
Дваццаць год
              яму ўжо болын не сніцца
Сіні бор
          і сіняя Дзвіна.
Як ні кінь —
             усюды заграніца.
Шлях дамоў адрэзала вайна.

О, пракляты тройчы
                    сорак першы,
«Юнкерсаў» цяжкі,
                 нахабны цень!..
Не збіраўся ні страляць,
                        ні вешаць,
А страляў —
             хацеў ці не хацеў.

I цяпер —
           як ні малі, ні вохкай —
Не даруюць здрады ні на міг
Трое хлапчукоў блакітнавокіх,
Трое тых заложнікаў малых...

За спіной —
             усе трынаццаць пеклаў,
Дваццаць пяць дзяржаў,
                       мільён дарог,
А ад тых даўгіх халодных петляў
Ні схавацца, ні ўцячы не змог.

Вось яны гайдаюцца на клёнах,
На слупах,
           у засені бяроз,
Самым страшным на зямлі праклёнам
Крэсляць зноў і зноў ягоны лёс.

I за ім,
         як злосная ваўчыца,
Што згубіла недзе ваўчанят,
Будзе вечна следам валачыцца
Чорны жах
          блакітных вачанят...